گرفتن توپ

در این تمرین، توپ‌هایی در یک فضای آرام در اطراف شما ظاهر می‌شوند و آرام‌آرام به سمت شما حرکت می‌کنند. هدف این است که قبل از برخورد توپ‌ها با بدنتان، با دست یا کنترلر به آن‌ها ضربه بزنید. با سخت‌تر شدن مراحل، سرعت و اندازه توپ‌ها تغییر کرده و تعداد آن‌ها بیشتر می‌شود. میدان ورود توپ ها افزایش پیدا میکند و در سطوح پیشرفته‌تر، رنگ توپ‌ها اهمیت پیدا می‌کند و باید فقط به توپ‌هایی با رنگ خاص ضربه بزنید.

حرکتِ ضربه زدن، فراتر از یک واکنش ساده، فرآیندی پیچیده متشکل از پیش‌بینی مسیر (Trajectory Prediction)، زمان‌بندی دقیق و هماهنگی چشم و دست است. این تمرین با درگیر کردن هر دو دست، تقارن حرکتی را بازسازی کرده و با استفاده از زوایای پرتاب متغیر، میدان دید و چرخش تنه را به شکلی فعالانه تحریک می‌کند.

1. توان‌بخشی پس از سکته مغزی (Stroke) و آسیب‌های تروماتیک مغزی (TBI): بازسازی رفلکس‌های حرکتی و مهارت‌های حرکتی پیش‌بینانه (Anticipatory Movement).
2. درمان نقص‌های حرکتی اندام فوقانی: تمرکز بر افزایش توان و دامنه حرکتی در دست ضعیف‌تر (در موارد ضعف یک‌طرفه یا شانه منجمد/Frozen Shoulder).
3. بهبود تعادل و اطمینان حرکتی در سالمندان: تقویت اعتمادبه‌نفس حرکتی و تعادل در سالمندان.

برای شروع تمرین درمانگر باید لول یا مرحله تمرین را مشخص و از قسمت آماده سازی محیط جهت و ارتفاع را تعیین کند. پس از آن تمرین آغاز می شود. سرعت توپ، تعداد توپ های همزمان، پهنای میدان ورود و تعیین دست مشخص برای انجام تمرین همگی در تمرین پیش بینی شده اند.

1. نرخ موفقیت: نسبت ضربه‌های موفق به کل توپ‌های پرتاب شده.
2. زمان واکنش: مدت زمان بین ورود توپ به حوزه دید و واکنش مراجع.
3. کیفیت پیش‌بینی: میزان انطباق واکنش مراجع با مسیر واقعی توپ.
4. تحلیل حرکات دو دست: تفکیک عملکرد دست راست و چپ، نسبتِ گرفتن‌های دستِ غیرغالب به دست غالب.
5. زمان بقا: مدت زمان تداوم تمرین تا پیش از اشتباه؛ شاخصی برای استقامت شناختی و توجه پایدار.
6. امتیاز کل: نمره نهایی ترکیبی از سرعت، دقت و نرخ موفقیت.